دانشگاه اصفهان الهیات تطبیقی 2008-9651 17 2 2026 05 22 A Holistic and Methodical Approach to Determining the Role of the Bible in Understanding Islamic Narrations, With a Focus on Interpretive Narrations نگرشی کل‌نگر و روشمند به جایگاه عهدین در فهم روایات با تأکید بر روایات تفسیری 1 18 29590 10.22108/coth.2025.141363.1899 FA وحید جمشیدی دانشجوی دکتری علوم قرآن و حدیث، گروه الهیات، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه اراک، اراک، ایران ابراهیم ابراهیمی استاد گروه علوم قرآن و حدیث، دانشکده الهیات، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران. علیرضا طبیبی استاد گروه معارف قرآن و حدیث، دانشکده معارف و اندیشه اسلامی، دانشگاه تهران، تهران، ایران کیوان احسانی استادیار گروه علوم قرآن و حدیث، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه اراک، اراک، ایران Journal Article 2024 08 27 The present study aims to scrutinize the role of <em>the Bible</em> in the understanding of Islamic narrations, employing a holistic and methodical approach. In this respect, the authors find that alteration/distortion (Tahrif) has not affected all parts of these religious texts, and “interreligious commonalities” and “partial propositional validity” may serve as the basis for understanding narrations that share the same concepts and themes. The biblical propositions are classified under three distinct categories of “pro-sentences”, “contrapositions”, and “false propositions” compared to propositions in Islamic logic. Qualitatively, such propositions are not supposed to have an independent and/or separated function as regards other criteria when it comes to the understanding of narrations. In terms of quantity, these propositions require full and subject-driven inclusion so that no single piece of data is left out. Notably, the three mentioned categorizations may be used as an analogy to “the understanding of ambiguities in narrations”, “expansion of the meaning of ambiguous Quranic verses”, and “the understanding of abstruse statements”, respectively, on the condition that the qualitative and quantitative peculiarities of each are duly taken into consideration.          این ­پژوهش با بهره­گیری از روش توصیفی-تحلیلی و از گذرگاه تطبیق و با نگاهی کل­نگر، جایگاه عهدین را در فهم روایات واکاوی کرده و بدین رهیافت رسیده است که این کتاب‌ها‌ سراسر آمیخته با تحریف نیستند و با دو مبنایِ «اشتراکات بین‌الادیانی» و «اعتبار پاره­ای از گزاره­ها»، می­توانند در فهم روایاتِ متحدالموضوع مورد استناد قرار گیرند. گزاره­های عهدینی که نسبت به گزاره­های اسلامی در سه دستۀ «گزاره­های موافق»، «گزاره­های مخالف» و «گزاره­های خاموش» جای می­گیرند، از بُعد کیفی، نباید عملکردی مستقل و منفک از سایر معیارها در فهم روایات داشته باشند و از بُعد کمّی نیز باید دارای شمولیتی کامل و موضوع­محور باشند؛ به ­گونه­ای که هیچ­ داده­ای فروگذار نشود. شایان بیان است که هر سه گزارۀ­ «موافق»، «خاموش» و «مخالف» - به ‌ترتیب اولویت - می­توانند به عنوان یک قرینه در فهم مبهماتِ روایات، بسط مجملات، فهم تعقیدات و ... رهگشا باشند، به شرطی که در چارچوبِ کمّی و کیفی خود به ­کار گرفته شوند. https://coth.ui.ac.ir/article_29590_ced145162a7370a96f15291c7e8cc76c.pdf