دانشگاه اصفهان الهیات تطبیقی 2008-9651 6 14 2015 12 22 Soul and its Fate after Death in Jainism روح و سرنوشت آن بعد از مرگ در آیین جینه 107 124 15785 FA محمد مهدی علیمردی استادیار گروه ادیان غیر ابراهیمی، دانشکده ادیان، دانشگاه ادیان و مذاهب، قم، ایران بنفشه متقی دانشجوی کارشناسی ارشد ادیان غیر ابراهیمی، دانشگاه ادیان و مذاهب، قم، ایران Journal Article 2016 06 14 Although considered as one of the Hindu religions and despite some similarities, Jainism, due to its attitude towards soul and its origin, is placed somehow contrary to Hinduism.  Jainism and Hinduism have many similar characteristic features, including the concepts of samsara, karma and moksha.  However, Jain’s attitude to human nature and his final goal and the way to reach that goal distinguishes it from Hinduism. Despite huge complexities of Jainism, it can be said that soul (jÄ«va) plays a critical role in this religion; respect to creatures, no matter in what rank they are (Ahiṃsā), is the main and fundamental rule of Jainism; this respect is derived definitely not from a materialistic aspect, but rather due to a soul which reaches a superior rank of human existence by passing through different worlds; therefore, Jainists, following specific ethical principles and going through severe physical austerities, as a result of which  the effect of Matter (AjÄ«va) on the soul (jÄ«va) is disappeared, can achieve the state of sincerity (Maqam e Kholus) and essence of being. This state has a godlike status in Jainism. However, achieving this feature will be examined by describing the issues relevant to this religion. Clearly, it will be explained by examining the concept of soul and its type and the relationship between soul/body and soul/deed, as well as the issue of incarnation and the way to salvation in this religion با این‌که آیین‌جینه از ادیان هندی بشمار‌می‌رود، ولی به‌خاطر نگرشی که به مسأله روح و خاستگاه آن دارد، حتی با وجود شباهت‌ با آیین هندو، به‌گونه‌ای در مقابل آن قرار‌گرفته‌است. کرمه، سمساره و مکشه، مفاهیمی هستند که بین دو آیین‌ «هندو» و «جینه» مشترکند. اما نگرش «جینه» به ذات انسان و هدف‌غایی و راه رسیدن به آن، باعث بروز تفاوت چشمگیری بین این آیین و خاستگاه هندویی آن شده‌است. با وجود پیچیدگی‌های بسیار آیین‌جینه، می‌توان گفت: روح(جیوه)، نقش‌محوری در این آیین دارد، احترام به موجودات در هر مرتبه‌ای که باشند(اهیمسا) اهمیت ویژه و اصل بنیادی این آیین است و مسلماً حرمت آن نه از بعد مادی، بلکه به سبب روحی است که با طی طریق درعوالم مختلف به درجه‌ والایی از مقام انسانی می‌رسد و به‌نوبه خود با رعایت اصول اخلاقی خاص و ریاضت‌های شاق جسمانی، که در نتیجه آن تأثیرات امور مادی(اجیوه) بر روح(جیوه) از بین‌می‌رود، پیروان «جینه» قادر به دستیابی به مقام خلوص و ذات اصیل خود می‌باشند. این همان مقامی است که در این آیین، جایگاهی خداگونه1 یافته‌است، البته دستیابی به این مهم از طریق توصیف مسائل مرتبط با این آئین مورد بررسی و تحلیل قرار‌می‌گیرد. بدیهی است این امر با بررسی مفهوم روح و اقسام آن و نیز رابطه(روح و بدن) و (روح و عمل) و موضوع تناسخ تا نحوه رهایی و نجات در این آیین تبیین خواهد‌شد. https://coth.ui.ac.ir/article_15785_937b111c2bd72d3cfe8a5db813933941.pdf