دانشگاه اصفهان الهیات تطبیقی 2008-9651 1 4 2010 12 22 Inter-Faith Reading of Perfect Man With Mystical Approach قرائتی بین ادیانی از انسان کامل با رویکرد عرفانی 19 38 15681 FA محمد کاظم شاکر دانشیار گروه علوم قرآن و حدیث دانشگاه قم فاطمه سادات موسوی کارشناس ارشد علوم قرآن و حدیث دانشگاه قم Journal Article 2016 06 14   The expression Insan –e kamil (perfect man) is often said to have first been used by Muhyiddin ibn 'Arabi (1165 -1240AD), though the concept of the term is much older. In his theosophical teaching, the doctrine of insan e- kamil, is held a prominent place. After him two other great Sufis, Aziz Nasafi (1300AD) and 'Abd al- karim ibn Ibrahim al- Jili (1366 – 1424 AD), each wrote a work on this very issue. These works are regarded as explanations of Ibn Arabi’s teachings on human perfection. In Islamic mysticism, Perfect man is the one who within their soul possesses all God's names and attributes. Thus the perfect man’s existence, reality and inner might become a clear mirror and a complete reflection of the Perfection, Beauty and Glory of the Essence of the One, so that he becomes Godlike. However, the idea of human perfectibility going back to other religions and human schools even before Islam. In Abrahimic religions there are some joint teachings that could be considered as main statements for the doctrine of Perfect Man In Jewish scriptures the notion of human creation in God's image suggests that the human being is able to be God's like and the perfection is available to him. However, Jews do not believe a perfect man. They hold that even Moses is not a perfect man. In Christianity, Although Jesus encourages his followers to be perfect like their heavenly fathers, the doctrine of original sin to be considered as an obstacle for human perfectibility.This essay examines some significant element in human perfectibility from the view points of some scholars of Judaism, Christianity and Islam and presents some similarities and differences of their view points. اصطلاح «انسان کامل» برای اولین بار توسط محیی الدین بن عربی (560-638ق) به کار رفته است. در آموزه‌های عرفانی ابن عربی، اندیشه انسان کامل از جایگاه فخیمی برخوردار است. پس از ایشان، دو عارف نامی دیگر، عزیزالدین نسفی (م: حدود 700ق) و عبدالکریم بن ابراهیم گیلانی – جیلی - (767-832ق) هر یک کتابی را با عنوان «انسان کامل» به رشته تحریر در آوردند و به شرح و بیان دیدگاه‌های ابن عربی پرداختند. انسان کامل در عرفان اسلامی، انسانی است که جامع اسماء و صفات خداوند است و روح و جان او چنان صیقل یافته که وجه خدا را به تمام و کمال منعکس ساخته است. با این حال، اندیشه کمال پذیری انسان، در مکاتب و ادیان پیش از اسلام نیز مطرح بوده است. در ادیان ابراهیمی برخی از آموزه‌های دینی مشترکی وجود دارد که به عنوان گزاره‌های کلیدی در اندیشه کمال پذیری و خداگونگی انسان به آنها استناد شده است. در متون اصلی یهودیت، اندیشه آفرینش انسان به صورت خدا، قابلیت خداگونه شدن انسان و نیل به کمال را القا می کند. با این حال، یهودیان حتی حضرت موسی را نیز انسان کامل نمی دانند. در مسیحیت به رغم آن که عیسی به پیروانش می گوید که مانند پدر آسمانی شان کامل شوند، اندیشه گناه اولیه انسان، سدّ راه کمال پذیری انسان تلقی می شود. این مقاله به بررسی عناصر مهم در کمال پذیری انسان از نظر برخی اندیشمندان یهودی، مسیحی و مسلمان پرداخته تا از این رهگذر وجوه اشتراک و اختلاف دیدگاههای آنها را مشخص کند https://coth.ui.ac.ir/article_15681_05e6f20e3c89dc5fd14302d3aa3ddf4d.pdf